อย่าหลับนาน ตื่นกันซิ ผลิกิ่งใบ

ถ้าเมตตาเกินประมาณ โบราณว่า

พบพาลา ทั่วเมือง เรื่องเสียหาย

ขยันหมั่นทรหด ไม่อดตาย

แต่วางวาย ป่วยเพราะหมั่น กันมากมี

       เข้าใจชัด มัชฌิมา ปัญญาเกิด

จริงประเสริฐ อริยสัจ สวัสดิ์ศรี

รู้พอเพียง รู้ประมาณ การพอดี

ต้องรู้นี่ สถานะ เป็นอะไร

       ความตายนั้น มันอนิจจะ ธรรมดา

ยิงเข่นฆ่า มันธรรมดา ซะที่ไหน

การปล่อยวาง มิใช่ทิ้ง ทุกสิ่งไป

หน้าที่ใคร มิมีไว้ ให้ปล่อยวาง

       สังฆัง สะระณัง ยังให้พึ่ง

ประชาซึ้ง กำลังน้อย ไม่ถอยห่าง

ปัญจวัคคีย์ หนีพุทธะ ก่อนพบทาง

โดดเดี่ยวยัง หมู่มารพ่าย สยัมภู

       ยกธงนำ ธรรมจักร ปักยอดเขา

ให้โลกเรา เห็นว่า ศาสนาอยู่

หมู่คนพบ สงบสุข ทุกอณู

แม้จะรู้ อยู่อย่างเป้า เขาทำลาย

       กล้วยต้นแม่ แม้ถูกตัด พลัดจากหวี

หน่อยังมี เกิดอีกหน เป็นต้นใหม่

ต้นไม้อื่น หมื่นแสน ดินแดนใด

ตัดต้นตาย เหลือแต่ตอ ก็สูญพันธุ์

       “โลกมนุษย์ย่อมจะดี กว่านี้แน่

เพราะมีผู้ไม่ยอมแพ้ แม้ถูกหยัน

คงยืนหยัด สู้ไป ใฝ่ประจัญ”

อย่าหลับนาน ตื่นกันซิ ผลิกิ่งใบ

 

ศ. สียวน

468x60 ad on post page

Leave a Reply