เพรชพลอยในรอยยิ้ม ฉบับที่ 864

จะเสพใส่ ขายยา สารพัดอ้าง
เครียดหาทาง ไม่ได้ ใจเลยเผลอ
อ้างมีหนี้ มีลูก เลี้ยงบำ.เรอ
สติเบลอ อ้างรู้เท่า ไม่ถึงการณ์
เพื่อลูกตน ขนยาพิษ ผลิตให้เขา
ขายเพื่อเอา เลี้ยงลูกยา น่าสงสาร
ลูกของตัว มั่วยาบ้าง ช่างทรมาน
กรรมบันดาล ให้วิบัติ กระจัดกระจาย
เป็นดารา มีค่า สาธารณะ
คนมักจะ ตามอย่าง ทางทุกสาย
ตามทางงาม ตามความดี ทางที่ร้าย
เมื่อเสียหาย กลิ่นเน่าไกล กว่าใครหนอ
ลูกเสพยา อ้างว่า กำ.พร้าแม่
บ้างย่ำ.แย่ อ้างว่า กำ.พร้าพ่อ
ขาดอบอุ่น ไร้บุญญา น้ำ.ตาคลอ
จึงต้องก่อ บาปชีวิต เริ่มติดยา
สัตว์ส่วนใหญ่ ในไพรสัณฑ์ ครั้นโตขึ้น
แม่เลิกชื่น ทิ้งลูกไว้ ไม่แลหา
ไม่เห็นลูกสัตว์ตัวไหน ไปติดยา
คนมีค่า ไยสิ้นคิด ผิดชั่วดี
สูงสุด สู่สามัญ นั้นธรรมดา
เป็นอนิจจา คนคบได้ ยังไม่หนี
สูงสุด สู่สามานย์ พาลกาลี
แผ่นดินนี้ อยู่ยากนัก สะบักสะบอม

……….

ศ.สียวน

 

468x60 ad on post page

Leave a Reply