เพรชพลอยในรอยยิ้ม ฉบับที่ 842

คนเกียจคร้าน พาลหาผิด ไร้วิทยา

ไร้วิชา จะหาทรัพย์ นับไฉน

ไร้เงินทอง ไร้ผองเพื่อน ร้างเรือนไกล

ไร้เพื่อนใจ ย่อมไร้สุข ทุกข์ระทม

ไร้ความสุข ทุกข์ใหญ่ เพราะไร้บุญ

เมื่อไร้ทุน บุญมิก่อ ต่อสะสม

พระนิพพาน ก็พานหาย ตายตามลม

นิยามนิยม อินเดียปราชญ์ โอวาทไว้

 

สิ่งนี้มี สิ่งนี้จึงมี เป็นที่สุด

ศาสน์แห่งพุทธ บอกทาง สว่างไสว

มหาชน คนทั้งปวง ไม่กลวงใน

มือต้องไม่ เปล่าไป และเปล่ามา

……………………………….

 

ศ. สียวน

468x60 ad on post page

Leave a Reply